Opdrachtgever
Pupmag
Gepubliceerd
12 nov 2013
Opdrachtgever
Pupmag
Gepubliceerd
12 nov 2013

Merijn Kavelaars

Aangestoken door zijn schilderende vader kocht Merijn Kavelaars (1985) in 2009 een voorraadje verf en doeken. Hij begon met schilderen en hield niet meer op. Op zijn website beschrijf hij zijn energieke werk als “spontane uitbarstingen van emoties, vertaald naar een expressionistisch en vaak figuratief kleurenspel.” Hoewel hij pas net komt kijken, heeft Merijn de afgelopen jaren onder meer geëxposeerd in Parijs, Kopenhagen en Shanghai en runde hij een tijdje zijn eigen galerie. Hij heeft een expositieruimte en atelier in Amsterdam.

Ik ontmoet Merijn voor zijn expositieruimte, midden op de Amsterdamse wallen. Het is een oud peeskamertje, waar vroeger met moeite een matras in moet hebben gepast en dat nu volgepropt is met doeken en verfspullen. Op de grond liggen lege bierflesjes, restanten van een feestje de vorige avond. Merijn constateert vrolijk: “Nou, dat heb je dan ook gezien.” en stelt voor om bij buurtcafé Mata Hari een kop koffie te drinken. Tussen het opgewonden gekwetter van een Brits vrijgezellenfeestje dat achter ons neerstrijkt, vertelt Merijn over zijn werk en toekomstplannen. “Toen ik net begon met schilderen gooide ik alles eruit, het was echt expressionisme. Dat begint langzaam te veranderen. Mijn werk is nog steeds speels en wild, maar het wordt volwassener. Ik zie het nu meer als een puzzel van de verschillende stijlen en technieken waar ik de afgelopen jaren mee heb geëxperimenteerd. Als ik alle elementen kan combineren en daar een goede balans in weet te vinden, wordt mijn werk spannender en interessanter.” Hoe dit nieuwe werk er uit zal komen te zien, kan hij niet zeggen. “Ik weet nooit van tevoren wat ik zal maken. Ik begin gewoon. Het kan best zijn dat ik een werk af heb en twee maanden later denk: ‘O, déze ervaringen zitten er in verwerkt. Dít bedoel ik er mee.’. Dat is het moment waarop mijn werk echt af is, als ik de verklaring heb gevonden.”

Als ik vraag wat zijn plannen voor de toekomst zijn, hoeft Merijn niet lang na te denken. “Binnenkort koop ik een enkeltje naar Shanghai.”, vertelt hij resoluut. En dan, na het zien van mijn verbaasde blik: “Kijk, ik hou van Amsterdam en vind het een geweldige stad, maar op dit moment word ik er niet meer geprikkeld. Het is te veilig geworden, ik voel hier geen spanning. Shanghai geeft mij dat wel. Ik was er een paar maanden geleden voor een expositie en kon de creativiteit in mijn hoofd niet meer bijhouden, het ging alle kanten op! Shanghai biedt zoveel dynamiek en beweging, dat kan ik nu nog niet eens bevatten.” Nadat we afscheid hebben genomen kijk ik hem na terwijl hij de gracht afloopt. Amsterdam zal hem nog missen.